Jeffrey Epstein dosyası yeniden gündeme geldiğinde, kamuoyunda yaygın bir duygu hâkim oldu:
“Geç de olsa gerçekler ortaya çıkıyor.”
Oysa asıl soru bu değil.
Asıl soru şudur: Ortaya çıkanlar gerçeklerin tamamı mı, yoksa izin verilen kısmı mı?
Çünkü bu dosyada suçun varlığı yeni değil. Yıllardır bilinen, belgelenen, tanık ifadeleriyle desteklenen bir karanlıktan söz ediyoruz. Yeni olan şey, zamanlama. Ve zamanlama her zaman politiktir.
Dosyalar Neden Şimdi Açıldı?
Epstein’a ait yazışmalar, bağlantı kayıtları ve belge trafiği bugüne ait değil. Bu verilerin önemli bir bölümü uzun süredir kurumların elindeydi. Eğer gerçekten istenseydi, bu dosya çok daha önce ve çok daha kapsamlı şekilde kamuoyunun önüne konulabilirdi.
Bu nedenle şu soru kaçınılmazdır:
Neden şimdi?
Büyük dosyalar genellikle üç durumda açılır:
• Güç dengeleri değiştiğinde
• Koruma kalkanları zayıfladığında
• Birileri gözden çıkarıldığında
Bunların hiçbiri “vicdan aniden devreye girdi” açıklaması değildir.
Bugün yaşanan şey, topyekûn bir açılmadan çok kontrollü bir ifşaya benzemektedir.
Erişim Kimin Elinde, Kontrol Kimde?
“Milyonlarca belgeye erişim” ifadesi kulağa şeffaflık gibi geliyor. Oysa erişim, başlı başına bir güç göstergesidir. Çünkü bu tür veriler:
• Kim tarafından saklandığı
• Kim tarafından süzüldüğü
• Ne zaman ve hangi kısmının yayımlandığı
bilinmeden değerlendirilemez.
Bu noktada mesele belgelerin varlığı değil, hangi belgelerin dolaşıma sokulduğudur. Gerçek bazen gizlenerek değil, seçilerek saklanır.
İsimler Neden Seçiliyor?
Kamuoyuna yansıyan listeler, ister istemez şu soruyu doğuruyor:
Neden bazı isimler sürekli gündeme gelirken, bazıları hiç görünmüyor?
Bu durumun birkaç olası açıklaması vardır:
• Sistemin hâlâ ihtiyaç duyduğu kişiler korunuyor olabilir
• Gözden çıkarılabilir olanlar kamuoyuna sunuluyor olabilir
• Daha büyük bir zinciri koparacak bağlantılar bilinçli olarak saklanıyor olabilir
Bu nedenle bir ismin dosyada geçmesi otomatik suçluluk, geçmemesi de masumiyet anlamına gelmez. Bu dosya, adalet listesi değil; gücün sınırlarını gösteren bir haritadır.
Şantaj İhtimali ve İnsanlığın Aşağılanışı
Bu dosyanın en rahatsız edici boyutu şudur:
İstismar yalnızca bir suç değil, aynı zamanda bir kontrol mekanizması haline gelmiş olabilir mi?
Bu ihtimal, kesin kanıt olmadan hüküm verilecek bir alan değildir. Ancak tamamen görmezden gelinecek kadar da zayıf değildir. Çünkü bu tür ağların ortak özelliği, yalnızca suç işlemek değil; suçu kayıt altına almaktır.
Eğer böyle bir mekanizma söz konusuysa, mesele bireysel sapkınlık olmaktan çıkar. Bu, insanın insanı bir araca dönüştürdüğü ahlaki bir çöküştür.
İnsanlığın aşağılanışı tam da burada başlar.
Dikkat Nereye Yöneliyor, Neye Bakmıyoruz?
Büyük ve sarsıcı dosyalar, çoğu zaman kamuoyunun dikkatini tek bir noktaya kilitler. İnsanlar öfkelenir, tartışır, sonra yorulur. Bu süreçte başka kararlar, başka gelişmeler daha az görünür hale gelir.
Bu nedenle Epstein dosyası konuşulurken şu soru da sorulmalıdır:
Bu gündem, hangi başka gündemlerin önüne geçiyor?
Bu soru, dosyanın önemini küçültmez. Aksine, ciddiyetini artırır
Medya, Toplum ve Seyirciye Dönüşen Vicdan
Bir başka rahatsız edici gerçek de şudur:
Bu dosya zamanla “tüketilen bir içerik” haline gelme riski taşıyor.
Oysa burada mesele reyting, tıklanma ya da sansasyon değildir. Burada mesele, korunamayan çocuklar ve hesap vermeyen bir düzendir.
Bir toplum, bu tür dosyaları izleyip tüketmeye başladığında, vicdanını da yavaş yavaş aşındırır.
Adalet mi, Kontrollü Öfke mi?
Eğer amaç gerçekten adaletse:
• Dosyalar eksiksiz açılmalı
• Yaşayan failler yargı önüne çıkarılmalı
• Koruma kalkanları kaldırılmalıdır
Bunlar olmuyorsa, yaşanan şey adalet değil; kontrollü bir öfke boşaltımıdır.
Bu da sorunu çözmez, sadece erteler.
Mesele Epstein Değil, Epstein’i Mümkün Kılan Düzen
Epstein’i tek başına bir “canavar” olarak görmek rahatlatıcıdır. Ama yanıltıcıdır. Çünkü canavarlar boşlukta doğmaz. Onları mümkün kılan bir düzen vardır.
Asıl soru şudur:
Bu düzen değişti mi?
Eğer değişmediyse, bugün konuşulanlar geçmişe değil, geleceğe aittir.
Lağamın üstüne parfüm sıkmak, lağamı ortadan kaldırmaz.
Sadece kokusunu bastırır.
Okura Soruyorum:
• Bu dosya neden yıllar sonra şimdi açıldı?
• Paylaşılanlar bütün mü, yoksa seçilmiş mi?
• Kimler hâlâ korunuyor olabilir?
• Kamuoyunun öfkesi gerçekten adalete mi yöneliyor?
• Bu düzen değişmezse benzer suçların tekrarlanmayacağını kim garanti edebilir?
Bu dosya, yalnızca geçmişte yaşanmış bir skandal değildir. Asıl mesele, benzer karanlıkların tekrar etmemesi için soruların diri tutulmasıdır. Okurun görevi öfkelenip geçmek değil, hatırlamak ve sorgulamayı sürdürmektir.