Hayatın telaşı içinde ne çok şeyi fark etmeden yaşayıp geçiyoruz…
Sorumluluklar, yetişmemiz gereken yerler, bitmeyen düşünceler derken bazen ruhumuzu ve kalbimizi dinlemeyi unutuyoruz. Oysa insanın ara sıra durmaya, kendisiyle baş başa kalmaya ihtiyacı var.
Şu günlerde İstanbul’dayım. Camileri ziyaret ediyorum ve her birinde başka bir huzur buluyorum. Bugün, denizin masmavi manzarasına açılan bir caminin uzun penceresinin önünde oturdum. Öyle huzurluydu ki, o an hiç bitmesin istedim.
Yüzüme değen bir rüzgâr esintisi, masmavi gökyüzü, denizin kokusu… Meğer insanın ruhuna iyi gelen ne çok şey varmış. Biz ise hayatın telaşında bunların kıymetini ne kadar az biliyor, ne kadar az şükrediyoruz.
Bazen uzaklaşmalı insan…
Kaçmak için değil; kendini dinlemek, kalbini duymak ve Rabbine biraz daha yaklaşabilmek için.
Siz de hayatın telaşında kendinizi unutmayın. Bazen durun, gökyüzüne bakın, derin bir nefes alın ve sahip olduğunuz küçük güzelliklerin kıymetini bilin. Çünkü huzur, belki de sandığımızdan çok daha yakınımızda…
Makbule Yarar (Altmışdört)
Üryanizade Ahmet Esat Efendi Camii